ساز که می زنه...ساز که می زنه...ساز که می زنه...ساز که می زنه...

آدما بزرگ میشن و خیلی چیزا براشون تغییر میکنه. آدما بزرگ میشن و خیلی چیزا تو ذهنشون تغییر میکنه! و شاید شرایط ما ثابت بمونه اما تغییر ذهنیت هامون باعث تفاوت عملکردمون میشه. ما بزرگ میشیم. از دست میدیم

از عشق از امید از فردا نمی ترسیمی بوسمت در بند طالب ها نمی ترسیمی بوسمت در گوشه یxa0مسجد نمی لرزیدر بین عطر وحشی سنجد نمی لرزیمی بوسمت در بغض و سوگواری هامی بوسی ام در گیر انتحاری هامی بوسی ام در گیر ان

بعد 94 که مامان و ازم گرفت، امسال تلخ ترین سال بود برام. بی خاصیت ترین سال بود برام. پر از فشارای الکی واسه درس و دانشگاه مسخره گندیده که 6 ماه اولشو به افتضاح کشید و پر از حسرتایی که 6 ماه دومش و زهر

هیچ فکرشو نمیکردین 303 سال بعد یه دختر از وسط تمدن هوشمندی که هیچ سر ازش در نمیارین با قصه ی دلدادگی شما تموم روزشو گریه کنه و از بین همه ی ماجراهای دنیاxa0غصه هاتون و، قصه هاتون و xa0واسه بخش عملی پایان نامشxa0انتخاب کنه... xa0

هزار تا موزیک هست که باید بذارم تو کانال هزار تا جمله هست که میتونم باهاشون پرواز کنم The lovers will rise up xa0And thexa0mountains touch the ground کوهن نازنینم... کوهن نازنینم... همش یاد آخرین پروژه پو

بو بکش... بووو بکش... هنوز بررسی از مرجع مرداد طبق کپی رایت تموم نشده عطر پاییز داره از پنجره ها میزنه تو... بو بکش... تا عمق جونت بو بکش... xa0 به همین زودی. یک سال و دو هفته از اولین باری که من لجبازیاموxa0کنار گذاشتم و بعد سه سا

دوازده سال تقریبا فاصله سنی افتضاحیه. نه اونقدر همسن میشی که بتونی صمیمی باشی نه اونقدر دورین که بزرگتر کوچیکتری بیاد وسط. تو اما همه این افتضاحات و زیر پا میذاری همیشه. تو برا من پدری کردی. استادم بو

خسته ام از این خاله خانباجیای الکی. ازین مامانا، خواهرا، خاله ها، از این زنای منتظر که میخوان یجا دختر پیدا کنن بگیرن برا پسرشون، برادرشون، خواهر زادشون... وا بدین بابا! به سارا گفتم فقط تو رونمایی کت

تا الان اونقد سخت بود كه نميشد هضمش كرد. كم كم ولى داره شبيه فيلم سينمايى ميشه زندگيم :)) با صحنه هاى چنان دلخراش، كه براى يه زندگى طبيعى غير قابل باوره :) كه يهو اين همه از همه طرف فشار وارد شه، كه ب

این رفتارا فقط منو جری می کنه. درسته من آسیب پذیرم. اما هیچ وقت تو زندگیم اندازه دو سه سال پیش آسیب پذیر نبودم. وقتی اونو رد کردم دیگه این حرفا برام خنده داره واقعا... من از سد شدن راه جلو پام نمیترسم

[unable to retrieve full-text content]من اونقدر روشنم از تو، اونقدر روشنم از تو كه خدا ميدونه و بس...

پارت اول- حرفایی که به سحر زدم فقط منطق و ایده آل من نبود... حقیقت محض بود... هر آدمی جایی زندگی میکنه که قلبش باشه! گاهی برای ما خیلی کارا سخته... اما وقتی هدفت باشه و مسیر زندگیت مجبور میشی بهش. همه ی ما کوچ می کنیم. همه ی ماهایی که هدف داریم بخاطر هدف کوچ میکنیم از ساعتای فراغت، از خوش گذروندن با...

مامان انقدر از رنگ قهوه ای بدش می اومد که هیچ وقت نتونست کت و شلوار قهوه ای که بابا روز نامزدیشون تنش کرده بود و آرمان هاش و با خاک یکی کرده بود هضم کنه. عوض تلافیشم دیگه هیچ وقت نذاشت بابا هیچ لباس قهوه ای بخره. یا کفش یا کیف و حتی کمربند و کیف پول. منم که دختر بودم و طبق اصول مامان اصلا حق نداشتم ...

امشب جزو اون شبای سخته...قاعدتا باید میتونستم پست و تو همین جمله تموم کنم. اما همیشه از خودم انتظار یه آدم ایده آل تر و دارم و هی نمیتونم اونقدر که میخوام ایده آل باشم. همیشه مشکلم با زندگیم همین بوده. بعد 8 سال تازه دیشب فهمیدم من نباید تو سن 17 سالگی واسه داداش خفن ترین تنظیم کننده ایران اونقد ادا...

عیبی داره مگه آدم از پایین به بالا نگاه کنه اونایی رو که بالاتر از این حرفان؟ تعجب داره مگه... چشات دربیاد بگی انتظار نداشتم بیای! چرا نباید انتظار می داشتی که بیام. چرا انتظار نداشتی بعد این دو ماه مزخرف چهل دقیقه تو راه باشم برا دیدنت. واستم ته سالن... دسته گل به دست... با سر پایین... گوش کنم فقط ...

سوپرمن نمیسازم ازت. همیشه تو غرغر و بی حوصلگی تک بودی. خود محوری. لجبازی. مراعات جمع و نمی کنی. یه وقتایی حس می کنم غیر خودت تو دنیا به زندگی و مرگ احدی اهمیت نمیدی. ولی خب... تو همیشه بهتر از اونی بودی که نشون میدادی. مث من بیرونت خار داره. هی فرو میکنیش تو چش این و اون که یه وقت نشه الکی و زیادکی ...

آدما می تونن به مرور اونقدر با ارزش بشن که نزدیک نبودنشون، رفتنشون به یه شهر یا کشور دیگه برا اطرافیانشون جزو بدترین اتفاقات ممکن باشه. میتونن صامت بمونن و به بی ارزش تر شدن خودشون دامن بزنن. میتونن یه روز جزو کسایی باشن که اگه یه هفته نبینیشون بمیری از رنج و روزی برسه که اتفاقی عکسشون و جایی ببینی ...

امروز ایستادم پشت پنجره زل زدم به پاییز. به موهای قرمز نارنجیش، به لباس بی روح و حال و هوای خاکستریش. به صدای یکم زمخت و یکم دلنشینش.. خش خش... چیک چیک... بعد نشستم پای عکسای پایان نامم. خودمو دیدم بین یه جمعیت کثیر کاپشن و سوییشرت و پشم و خز به تن. ساده. با دو لا لباس خنک بهارونه که منو از فکر کردن...

واضح یادمه... امیر باعث این آشنایی بود... واضح یادمه... چشمای درشتم و بعد مواجه شدن با اولین کارت... سرم گیج میرفت و هی مرور می کردمش با خودم... دیوونه شده بودم... مغزم درست کار نمی کرد حتی... واضح یادمه... واضح... کی فکرشو میکرد هفت سال بعدش یه بعد از ظهر خسته ولو شم رو زمین و آهنگ مورد علاقت و گوش...