ای ساربان... ای ساربان... لیلای من کجا می بری...

تو عزیز بودی... عزیز بودی... من بی نهایت لذت می بردم از نگاه کردن بهت... وقارت، طرز صحبت کردنت، استقلالت، سفرای این قاره به اون قاره ت، لباس پوشیدنت، مارکایی که بالا رفتن سنت دلیلی نبود برای اینکه جا بمونی از شناختنشون. حیف... حیف... حیف اون همه زیبایی، حیف اون همه محبت، حیف اون همه فهم و مهارت... حیف...

هی تو سرم مرور میکردم امروز، با مامان میومدیم پیشت، میشستین دوتایی به خوش و بش، کلی قربون صدقه م میرفتی میگفتی تو باید عروس خوشگل خودم بشی... مامان میخندید. تو چشات برق میزد. نه مامان موند. نه برق چشمای تو...

لعنتیا... دارین گورستون میکنین این جهان و برا من... دارین قبر می کنین و خاک میکنین این زندگی رو که هنوز داره نفس میکشه... دارین قبر منو میکنین با این صبح پا شدنا و انا الیه راجعون شنیدنا... لعنتیا... نرید انقد تند تند و پشت هم! بذارین یکم آروم بگیرم بذارین دلم به بودن چهار تا آدم درست و حسابی دورم خوش باشه! چی میخواین از جون کسی که جون خودشم نیم بنده به این دنیا... نرید انقد! نمیرید انقد! خسته شدم بخدا ازین همه استرس و فشار... خسته شدم بخدا انقد که دلم به هیچی گرم نبود! خسته ترم نکنید انقد! لعنتیا... لعنتیای دوست داشتنی من... نکنید باهام این کارو... چه خبرتونه تو این دنیای مزخرف هر روز استرس و هر لحظه استرس... انقد سکته نکنین سرطان نگیرین تو کما نرین تصادف نکنین....

خسته شدیم انقد لباس مشکی کسایی و پوشیدیم که باید سالها میموندن و لباس عروسی بچه ها و نوه هاشون و تنشون میکردن... خسته شدیم انقد که دلمون به حال حال خوبتون سوخت. دلمون با خوندن تاریخ تولداتون سوخت. با دیدن صورتای عین برگ گلتون که روبان مشکی کنارش خورده بود سوخت. دلمون به حال بچه های قد و نیم قدتون سوخت. دلمون به حال روز و شبای بعد اینِ نزدیکاتون سوخت. سوختیم از سوختناتون... سوختیم از جسدای تیکه تیکه ای که برگشتن از جنگی که مال وطن خودشون نبود. سوختیم از گریه بچه هاشون رو عکس باباهاشون. سوختیم از دیدن ماشینای له و لورده شده.

ما تا دلتون بخواد سوختیم تو این دو سال.... سوختیم از خبر پر کشیدن کسی که هنوز صداش اونور تلفن تو گوشمون می تپید... ما خسته ی نبودن اوناییم که هنوز از بودناشون سیر نبودیم. و در عجبم از خدا! که نگهمون داشته کنار جهان کثیری که از بودن خیلیاشون سیریم!