جایی که عشق با لبی خندان می میرد

تا حالا هیچ وقت
هیچ جا
به هیچ قیمت
کسی اجازه نداشته اندازه یک قدم وارد تصمیمات زندگی من شه
تا حالا هیچ کس برای من تعیین کننده ی چیزی نبوده
تا حالا که رسیدیم به این سه شنبه شبا. به این حرف زدنا... بحث کردنا و زور زدنا
تا حالا که چشمام و بستم و بود و نبودم و گذاشتم کف دستت
بی اعتبار نشی پیش دلم یه وقت!
یادت نره چی و داری در قبال چی جا میذاری تو وجود من!

یادت نره همونقدر که موسیقی و وزن و ریتم و انعطاف لازمه... همون اندازه که شور لازمه و سماع لازمه نور لازمه... آسمون لازمه... یادت نره همونقد که جرات لازمه اقتدار لازمه... که حتما و حتما سری که سرکشی می کنه باید زیر پاش ریشه هایی هزار مرتبه قوی تر داشته باشه برای نگه داشتنش... من فقط تو نیستم. من عرفانم. من رسولم. من فرولانسم من اشمیتم... من نادرم. حافظم. مونام. مهدی ام. فاطمه م. من فاضلم. جبرانم. رستاکم. روزبه ام. من سالیان ساله تمام اینام... ریز ریز... قطره قطره... تو اما اوج منی. اوج منی تو و اما تمام من نیستی. بند بند من نیستی. زحمات دوستات و همکارات و عزیزات و استادات و به باد ندی یه وقت! بند بند منو به باد ندی یه وقت!